Woonmodules:
sociale integratie
en stadsvernieuwing

Vacatures
verpleegster-verpleger

Straatverplegers
viert 15 jaar!

20km door Brussel

Samen, maken we een einde aan dakloosheid !

Bij Straatverplegers, als medisch-sociale organisatie, zijn we er van overtuigd dat het einde van dakloosheid mogelijk is, in Brussel, in Luik, en elders.

Sinds 2006 dragen we hieraan bij in Brussel en sinds 2019 in Luik, door duurzame huisvesting te bieden aan de medisch gezien meest kwetsbare dakloze mensen.

Lees hier meer

[Samen,] maken we een einde aan dakloosheid ! [Samen,] maken we een einde aan dakloosheid !

Straatverplegers, dat is ...

166 mensen geherhuisvest
306 mensen opgevolgd (2020)
21182 patiënten-acties (2020)

Enkele verhalen

Raadpleeg alle artikels

Geweldig, wat een verandering!

Toen we u onder onze hoede namen, Meneer N.*, wilden we zo veel mogelijk van u te weten komen om u zo goed mogelijk te kunnen helpen. Een email uit uw netwerk deed me toen onthutst opkijken. De tekst was nogal ontmoedigend: u had hoe dan ook zelf voor een leven op straat gekozen en had huisvesting altijd afgewezen …

Het is natuurlijk niet de eerste keer dat ik dat soort opmerkingen hoor, maar ze blijven me verbazen. Moesten we u daarom maar laten vallen?

Lees verder

Het belang van de zorgverleners

Meneer K wordt sedert bijna 4 jaar opgevolgd door Straatverplegers. Zijn eerste woonst heeft hij verloren omdat die voor hem niet geschikt was: veel te geïsoleerd zodat hij ieder houvast verloor. Hij hield het daar niet uit en belandde helaas na korte tijd weer op straat.

De straat: daar wist hij alles van want hij had er al tientallen jaren geleefd. Zoals vele dakloze mensen heeft hij grote lichamelijke gezondheids- en verslavingsproblemen.

Lees verder

De magie van de Liefde

Meneer J. leefde heel lang op straat. Jarenlang sliep hij in een tent in de buurt van een Brusselse wijk waar de mensen hem kenden en op hem gesteld waren. Toen we hem ontmoetten, was hij er lichamelijk slecht aan toe en hij had zijn hygiëne totaal verwaarloosd. Onze ploeg nam alle tijd om hem te leren kennen, ondermeer door hartelijk mee te lachen met zijn grappen. Aan humor had hij geen gebrek.

Maar geleidelijk aan liet meneer J. ook een droeverige kant van zichzelf doorschemeren. Steeds vaker werd hij overmand door zijn innerlijke kwetsuren. Het werd ons duidelijk dat hij leed onder diepe eenzaamheid, immens verdriet.

Lees verder