Onze patiënte, mevrouw J., trok een paar maanden geleden in haar appartement. Ze vocht als een leeuwin om, na er 8 jaar geleefd te hebben, de straat te verlaten.
In 2022 melden onze collega's van de VZW Transit haar bij ons in 2022 aan toen ze in de metro sliep. Na een paar weken in een hotel te hebben doorgebracht om te ontsnappen aan het geweld waarvan ze op straat het slachtoffer was, stapte ze in een behandelingscentrum terecht.
![illustratie - Pierre Lecrenier](/sites/default/files/styles/xlarge/public/uploads/Illustration_situation_05_0.jpg?itok=7rUdOdMc)
Na haar vertrek uit het centrum betrok ze haar eigen woning.
Elke week, als we op bezoek komen, verwelkomt ze ons met thee of koffie in een opgeruimde en schone woning en ze kookt regelmatig.
Het ontvangen van de eerste rekeningen was een bron van grote stress, maar zij slaagt er geleidelijk in deze te betalen en haar zeer krappe budget zorgvuldig te beheren.
Tegenwoordig probeert ze haar alcoholgebruik beter te beheersen. Haar dokter zei haar in alle eerlijkheid: "U komt van ver terug, mevrouw, het is leuk u zo te zien".
Ze voelt zich goed in haar woning, maar haar strijd is nog niet gestreden.
Zij strijdt om haar rechten te doen gelden tegenover een institutioneel systeem dat moeite heeft om geweld tegen vrouwen te erkennen en hen te beschermen.
Ondanks haar achtergrond lijkt mevrouw J. zich weinig bewust van haar kracht en waarde: ze heeft een enorm gebrek aan zelfvertrouwen, en de ontmoetingen met haar gaan gepaard met emoties, maar ook met gelach.
Ze droomt ervan zich in haar huis te stabiliseren om de voogdij over haar dochter terug te krijgen aan wie ze regelmatig schrijft. Ze droomt er ook van om weer te gaan dansen in een discotheek.
Ze luistert graag naar muziek en zingt uit volle borst met ons op het openbaar vervoer.
Wij zijn ervan overtuigd dat zij deze dromen weldra zal kunnen waarmaken. En wij zullen er altijd zijn om haar te helpen ze te bereiken.
--
(*) We stellen alles in het werk om de privacy van onze patiënten te beschermen en ons beroepsgeheim te respecteren. Toch willen we getuigen hoe onze patiënten moeten overleven en hoe we samen aan hun re-integratie werken. Daarom zijn namen van personen en plaatsen weggelaten of veranderd en reële situaties in een andere context geplaatst. Er is geen rechtstreeks verband tussen de mensen op de foto’s en het hier bovenstaande verhaal.